Even over de vloeken

In de parasha (afdeling) van deze week Kie Tawo staat een lijst met de meest vreselijke vloeken die je kunt voorstellen.

Waarom zulke vreselijke vervloekingen?

Het antwoord staat ook in de parasha: ” Al deze vloeken kwamen over u “omdat u Hasjem uw G’d,  niet  met blijdschap en goedheid van hart hebt gediend …”

We hebben G’d niet met vreugde gediend.

 

Het is de gewoonte in alle synagoges om het gedeelte van de vervloekingen heel zachtjes voor te lezen, bijna onhoorbaar, maar bij de Chassidiem van de Zanz dynastie gaat dat anders. 

Dit wordt verteld door mensen die aanwezig waren in de shtiebel (synagoge) van de Sanz-Klausenberg Rebbe, in Brooklyn, in de jaren na de Holocaust.

De Rebbe van de Zanz dynasty, Rabbijn Halberstam heeft tijdens de Holocaust alles wat hem dierbaar was verloren. Zijn vrouw, zijn elf kinderen verdere familie en het grootste deel van zijn gemeenschap.

Na de oorlog was hij het symbool van hoop en wederopbouw voor vele duizenden Holocaust overlevenden. Hij was de vader van honderden als niet duizenden weeskinderen. Hij vestigde zich in Netanya waar hij

het grote medisch centrum het Laniado ziekenhuis heeft opgebouwd.

Het was de sjabat waarop de Parasja Ki Tawo werd geleden. De lezer van de Torah begon de tocheecha (het hoofdstuk van de vervloekingen) heel zacht te lezen, zo zacht dat je hem nauwelijks kon horen, want zo is het de gewoonte in elke Joodse gemeenschap over de hele wereld.

Plotseling riep de Rebbe de het Jiddische woord ‘HECHER – luider ‘De ba’al koreh (de voorlezer) stopte, verbaasd of hij het wel goed gehoord heeft.

Maar hij, dacht: “Nee, kan niet, ik heb het zeker niet goed gehoord, want het is de gewoonte al duizenden jaren lang om het heel zachtjes te lezen”.

Dus ging hij verder heel zachtjes.

De Klausenberger Rebbe sloeg toen op de tafel en schreeuwde: “Ik zei: Hecher LUIDER!” “Laat het de Meester van het Universum horen! We hebben niets om bang voor te zijn. We hebben al alle vloeken al ontvangen – en meer zelfs!”

“Laat het de Almachtige horen en laat Hem weten dat het nu tijd is om de zegeningen te sturen!”

De ba’al koreh (voorlezer) ging toen  verder en las de tochecha (vloeken) hard en duidelijk.

Meer over de Zanzer Rebbe:

Mijn schoonvader Zvi Farkash Z”L vertelde mij dat hij dit gezien heeft.

1945 Jom Kipoer, de eerste naoorlogse Jom Kipoer. Voor de overlevenden was het niet moeilijk om te vasten want dat waren ze tenslotte gewend in de kampen. Emotioneel was het wel heel erg pijnlijk alleen en zonder familie. 

Velen hebben beschreven hoe de eerste Jom Kipoer van 1945 was in de DP kampen. Een van de kampen was Feldafing, in de Amerikaanse zone van Zuid-Duitsland.  Edith Cohen, een jonge vrouw, was niet ontmoedigd door de opkomende vastendag, omdat zij het gewend was geworden om met een lege maag te leven.

Ze was emotioneel kapot omdat haar ouders en vier broers en zussen in de kampen waren vermoord en ze niemand had die haar de traditionele mooie zegen van Jom Kipoer  te geven. In het Jom Kipoer-gebedenboek, vóór Kol Nidre, is de zegening  speciale zegen die ouders aan hun kinderen geven:

“Moge God u als Ephraim en Menashe maken” voor jongens.  En voor de meisjes “Moge God u als Sara, Rebeccah, Rachel en Lea maken”.

Hoewel veel ouders elke sabbat hun kinderen zegenen, is het zeker belangrijk om die aan de vooravond van Jom Kipoer te doen.

In het Feldafing DP-kamp was de 40-jarige Rabbijn Yekutiel Halberstam, de Klausenberg-rebbe uit de Sanz-dynastie, al als leider naar voren gekomen. Hij had geen tijd voor rouw om de dood van zijn vrouw en elf kinderen. Hij  moest j zichzelf en de andere overleven helpen  en rehabiliteren. 

Aan de vooravond van de eerste Jom Kipoer 1945 na de Holocaust waren de overlevenden heel emotioneel en verdrietig.

Edith Cohen herinnert zich dat zij naar de Rebbe is gegaan zei: “Rebbe, mijn vader stierf in de kampen, ik heb niemand om me te zegenen.”

De rebbe reageerde onmiddellijk en legde een zakdoek over haar hoofd en zegende haar. Al snel werd er opnieuw geklopt en een tweede weesmeisje kwam met hetzelfde verzoek: “Zegen mij alsjeblieft, Rebbe.” En hij zegende ook haar met alle liefde. Toen klopte er nog een meisje, en nog een.

Al snel had zich een rij van enkele tientallen meisjes gevormd, die elk individuele aandacht kregen totdat het tijd was voor Kol Nidre (het begin van het gebed van Jom Kipoer.

De Klausenberger miste zijn  voorbereidingen in meditatie van de Jom Kipoer gebeden, maar hij was de surrogaatvader voor tientallen wezen.

Voor wie meer wil lezen: 

 

 

 

 

 

 

Related Posts

Leave a reply